زندگی رویایی امروز

سلام به همه ی شما دوستان عزیز

امروز در مورد یه موضوع مهم تو جامعۀ امروزحرف می زنم.

البته من جامعه شناس نیستم اما به عنوان عضوی از این جامعه

می تونم حرف بزنم.همه ی ما یه روزی به دنیا میایم و

یه روزهم می میریم این راهیه که همه طی می کنن

اما این وسط چطور زندگی کردن مهمه

هرکس یه جور زندگی مورد قبولشه

بعضیا دنبال یه زندگی آروم و بی سرو صدا هستن

بعضیا دنبال هیجانن یه سری هیچ تغییری نمی کنن

و در تمام عمرشون یکنواخت

و بی حرکتن و یه زندگی کسل کننده دارن

به نظر من آدم تو زندگی باید حقایقو ببینه

وحقیقتو هر چند تلخ قبول کنه

 اکثرآدما نمی تونن حقیقتو قبول کنن

 و این مشکل اساسیه این دوره زمونست

شاید درنگاه اول خیلی ساده و پیش پا افتاده باشه

 اما اگه یه کم دقت کنیم می بینیم که خیلی عمقیه

البته اگه از اون آدمایی باشین که حقیقتو بتونین قبول کنین

حتی اگه به سودتون نباشه!

                                           ادامۀ مطلبو حتما بخونید

  جاده ی زندگی

 من پایدارم مثل مرد تو زندگی نکن مثل ترسوها   

تا آخرش در جایی سرد بخوابی

 قصه نگو فقط بگو آخر قصت کلاغه به خونش می رسه یا نه

اینو به بچم هم میگم اگه بمونه یادم

مثل  راز باش ولی فاش نشدنی تو قفس باش ولی رام نشدنی

پاک باش حتی اگه دوست داری عکس همه باش ولی قاب نشدنی

 خوشحال باش واسه چیزایی که داری نترس ترس کار آدمای عاقله

نه عاشق  قافیه ها رو بزار کنار و به اصل مطلب برس.

عادت دارم حرف دلمو بگم  تو هم مثل ماه باش واسه شبات ،

مثل راه باش واسه پاهات راننده باش فرمونو دست خودت بگیر و دنده بده و گاز

دکتر باش واسه دردات  مرحم باش واسه زخمات

روشن باش واسه فردات تو خودتی وخودت اینو قبول کن از من

هیچ کس تو این دنیا  چیزی رو به تو نمیده کسی خوشبختی رو به تو کادو نمیده

بجنگ  واسه چیزایی که می خوای  بجنگ و باز هم بجنگ تا برسی به هر

 چی که دوست داری.

  سكوت مبهم

چه بی انتها به سر آمده ام

                                 وچه بی ترحم زخمهایم سر واکرده اند                   

وچه دردناک وسرد چشم بر روی هم می گذارند و

بی سکوت شبهایم،

                        روزها چه بی سروته وسرگردان می نمایند.

  عظمت الهي

        درسکوتی بی انتها چشمانم به برفهای زمستانی که از آسمان فرود می آمدند

                                            دوخته شده بود.

          ناگهان به اندیشه ای فرو رفتم که در بغض بی انتهایم که شکستنی با آن

                                   نیست،شیون می زد.

        صدای آفتاب در گوشم می پیچید که می گفت به زیبایی فکر کن چون

                           خدا زیباست وزیبایی را دوست می دارد.

        پس تو هم زیبایی را دوست بدار حتی اگر تا این ثانیه از عمرت زیبایی را

                                     ندیده باشی وفقط زشتیها

          را دیدی وکسی در وجودت زیبایی را بیان نکرده باشد.شاید فقط رنج 

                                    ودرد را دیده باشی

            یقینا دررنج تو حکمتی وجود دارد که انسان خاکی نمی تواند آن را

                              درک کند.رنجی که اگر به معنی

                آن پی نبری تو را از زیبایی وزیبایی دوستی دورمی کند

                         شاید با خودت می گویی این چه حکمتیست

           که یک عده از فرط ثروت به عجز وعده ای دیگر از نقض ثروت به 

                                          ستوه آمده اند.

                 وما دراین میان سردرگم ودرگیر روزمره گی خود هستیم.

  زیبایی رایگان است

مردي درنمايشگاهي گلدان مي فروخت. زني نزديك شد و اجناس او را بررسي

كرد.بعضي ها بدون تزيين بودند، اما بعضي ها هم طرحهاي ظريفي داشتند.زن

قيمت گلدانها را پرسيد وشگفت زده دريافت كه قيمت همه آنها يكي است .

او پرسيد:چرا گلدانهاي نقش داروگلدانهاي ساده يك قيمت هستند ؟چرا براي گلداني

كه وقت وزحمت بيشتري برده است همان پول گلدان ساده را ميگيري؟

فروشنده گفت: من هنرمندم. قيمت گلداني را كه ساخته ام مي گيرم. زيبايي رايگان

است.

پائولوكوئيلو

  صدای سکوت باد

باد با قدمهای لرزان خود برناله ی درختان زجه می زند

و سکوتی برلب پنجرۀ احساسم

می نشیند صدای خش خش برگها درگوشم می پیچد

به مانند قطره ی آبی که برآب سقوط می کند

و برتلالو شب می نالد.دیگردردریاچه صدایی نیست.

  سكوت شرجي

دریا بی تاب خورشید است غروبی دیگرآمده است وبدون خورشید

   دریا درتاریکی غرق خواهد شد   

 تا طلوعی دیگردریا درانتظارخورشید می ماند تا طلوعی رویایی

     را نوید دهد موجها برپهنه ی دریا ناله وداع سر

می دهند.

فردا روزدیگری است وطلوعی وغروبی دیگروهرطلوعی غروبی دارد واین

زندگیست.  

  روياي درون

سالها در پی چه بودم  نمی دانم!؟

نمی دانم به کدامین راه خواهم رفت وبه کجا می رسم.

فقط می دانم باید رفت راه رفتنی را باید برویم

باد پاییزی می وزد وبرگها ی پاییزی درختان باخش خش معصومانۀ خود

می گویند

هر بهاروهر آغازی ،پاییز وپایانی دارد واین عمر توست که می گذرد

  رويايي

لبخند بزن به حرمت اشک های لبریزم شاد باش که دیگر فرصتی نداریم

دیگر اشکهایم بی معنی شده فقط لبخند بزن

آفتاب نگاهم از سر دیوار تنهایی می تابد

وسکوتی در پشت دیوار صدایم می کند وشاید فرصتی نباشد برای اشکها ولبخندهایم

رویایی تراز دریا شده ام شاید موجی از دریای شمالیم بر قایق تنهایی بزند

وتکانی به آن دهد

شاید به ساحل رسیدم شاید در طوفان تنهایی صدایی باد را بشکند

وبگوید من با توام ای تنها

دیگر فرصتی نمانده پس رویایی باش تا به دریا برسی به آرامش

رویایی باش تا ابد رویایی باش

  زخم هاي بي مرحم

زخم هایم بی مرحم مانده است

صدایی به گوش نمی رسد.

فردایی دگردر راه است ومن تنها در گوشه ای

نشسته ام وبه آینده می نگرم.

صدایم ابری شده است باران صدایم رگباریست حسی نیست

نوری از پنجره نمی تابد هوا تاریک شده است پس روشنایی کجاست

خورشید چه شده است حتما خورشید هم مانند من غمگین است

زخمهایم کهنه شده است دیگر هیچ مرحمی کارگر نیست

همه در خود گم شده اند خودشان را از یاد برده اند

حتما دلشان برای خودشان تنگ شده است.

دلم برای خودم تنگ شده است.

ابرها تیره تر شده اند اما بارانی ندارند همه جا خشک شده است

وباز هم زخم هایم بی مرحم می مانند.